اگر سکوت، اين گستره ی بی ستاره مجالی دهد می خواهم بگويم : سلام !

اگر  دلواپسی آن همه ترانه های بي تعبير مهلتی دهد ، می خواهم از بی پناهی پروانه ها برايت بگويم !

از کوچه های بی چراغ !

از اين حصار هر ور ديوار!

از اين ترانه ی تار ...

مدتی بود که دست ودلم به تدارک ترانه نمی رفت !

کم کم اين حکايت ديده و دل ، که ورد زبان کوچه نشينان است ، باورم شده بود !

باورم شده بود !

که ديگر صدای تو را در سکوت تنهاييم نخواهم شنيد !

راستی در اين هفته های بی ترانه کجا بودی؟

کجا بودی که صدای من و اين دفتر سفيد ، به گوشت نمی رسيد؟

تمام دامنه ی دريا را گشتم تا پيدايت کردم !

آخر اين رسم و روال رفاقت است ، که در نيمه راه رويا رهايم کردی؟

می دانم ، تمام اهالی اين حوالی گهگاه عاشق می شوند !

اما شمار آنهايی که عاشق می مانند ، از انگشتان دستم بيشتر نيست !

يکيشان همان شاعری است که گمان می کرد ،در دور دست دريا اميدی نيست !

می ترسيدم خدای نکرده ، آنقدر در غربت گريه هايم بمانی ، تا از سکوی سرودن تصويرت سقوط کنم !

اما آمدی !

حالا دستهايت را به عنوان امانت به من بده !

اين دل بی درمان را که در شمار عاشقان هميشه  می گنجانم ،

انگشتانم برای شمردنشان کم می آيد.!

خدايا ياريم كن تا تب، آرمانهاي جوانيم را نسوزاند

    خدايا مرا از شر ذره بين ها برهان تا هر چيز و هر كس را همانقدر كه هست باور كنم

همه شب در رویاهایم تو را میبینم . تو را حس می کنم

اینگونه است که میدانم تو پایداری . جدا از فاصله ها و فضایی که بین ماست تو آمده ای تا نشان دهی جاودانی

نزدیک , دور , هر جا که هستی . میدانم که قلبت جاودان است

یکبار دیگر در را بگشا  . و تو اینجایی در قلب من

و قلب من وفادار خواهند ماند .عشق میتواند زمانی لمس شود و یک عمر باقی بماندو هرگز نگذاری برود تا زمانی که ما یکی هستیم

میدانم که قلبت جاودان است . بعضی از عشق ها هستند که هرگز از بین نیمروند. تو اینجایی چیزی نیست که از آن بترسم

و میدانم که قلبم پایدار خواهد ماند . تو در قلبم در امانی

و قلبم پایدار خواهد ماند

قصه اينجوري شروع شد من وچشمات و ترانه

   پر از نقطه چينهاي آشفتگي ست 

گاهي آرزو مي كنم كاش من هم كمي ترانه بودم

كه براي چشم هاي تو آفريده مي شوم آنوقت شايد

     كمي دوست داشتني  مي شدم !

حالا باز هم خيس وخراب وخسته  ميان آرزوهايم قدم مي زنم

     تا شايد گوشه اي از خوشبختي  را ميان

       خنده هاي نا تمام تو پيدا كنم

ديگر به اين ولگرديهاي بي زمان وتاريخ ،عادت كرده ام

           انگار آشفته كه مي شوم

 بيشتر مي خواهمت  ! بيشتر دوست ميدارمت  

       تو كيستي كه اينگونه واژه هايم  را بيقرار مي كني

   و روزهايم را پريشان  پريشان

   تو كيستي كه هجوم خيالت مرا اينگونه شاعر كرده است

مي دانم لمس ياد تو  طعم عشق مي دهد !

  مي دانم لبريز از نور وروشنايي هستي !

ميدانم فروغ لحظه هاي بي فانوس وچراغم هستي !

پس چگونه مي توانم  بيتاب تو نشوم وقتي

   آسايشم در گرو معجزه ي نگاه توست

مي خواهمت براي اين روزهاي سرد وخالي وبي حوصله ام!

    كاش نگاه گرم تو در روزهاي بي حرارتم جان بگيرد!

ما به جز تو به دل غصه ای نداریم

به جز آغوش پر مهر تو آرزویی نداریم

ما که به جز تو هم رازی نداشتیم

بساز با ما که هم سازی نداریم

تو تک ستاره منی در آسمان رویا

بمان ما که جز تو تمنایی نداریم